what is the meaning of all?

what I am... what she is...

2011-09-25T16:28:00.001-07:00

I wanted so badly to lie down next to her on the couch, to wrap my arms around her and sleep. Not fuck, like in those movies.
Not even have sex. Just sleep together, in the most innocent sense od the phrase. But I lacked the courage and she had a boyfriend and I was gawky and she was gorgeous and I was hopelessly boring and she was endlessly fascinating...
and I thought that if people were rain, I was drizzle and she was hurricane.
-John Green, Looking for Alaska

Things

2011-07-12T14:47:00.000-07:00

!There are things that simply touch your heart
things that make you feel lighter than winter's early snow
higher than the most distant bright cloud
brighter than the midsummer Sun!

...and then there are things that rip your heart open
throw you down the darkest wells of desperation
voraciously suck your soul dry and empty
and leave you hanging from the same cross they force you to carry forever...

and for some inexplicable and inefable reason
for some twisted and distorted game of the Mind,

these are the things you mostly hold dear
the things that you cannot and will not leave behind

these are the memories that make you who you are
...and ever will be...

The Host

2011-05-18T00:03:00.000-07:00

She consumes you. Break you up and turn you over, opens up your heart and crawls inside. And then expands herself and rests inside you, under your skin. Like a beast well fed, untill you get so used to the idea and the feeling of her being there, that you consider her a part of you. A part of your own essence of existence. You start to believe that there is no "her" anymore...
And then, as suddenly as she appeared, she vanishes. You wake up and she just isn't there anymore. And you are left confused, restless and weary. Your heart rotten and your mind degraded. Your flesh now seems older, your skin flawed.

You are a host that needs it's parasite to survive.

And freedom is not an option...

What happens when...

2011-04-29T02:59:00.000-07:00

When the World is on to you, when the walls are closing in you and when the glass bubble you have built around you shows the first signs of cracks, the first signs of ageing, that means you have stayed in one place with a few people for too long, what should you do? You leave, fly away and establish a new nest, a new bubble with new people? You stay and watch the cracks become large enough for curious eyes to peek through?

There is no real answer behind this question. Sometimes you leave, in search for new motives, new lives, different places and special flavours you have not tasted before. And sometimes you just put some more clothes on, to counter the cold wind of curiosity peeking around your insides...

In the end, It's all about choices. You can always make the same one again and again or never make the same choice twice. Life has an infinite number of possible outcomes for each event. Make your choices and learn to live with them...

5 Μήνες

2011-03-22T06:36:00.000-07:00

Οι πέντε χειρότεροι μήνες της ζωής μου. Από μια καταστροφική σχέση, σε μια συνεταιρική απογοήτευση, σε μια οικονομική διάλυση και εν τέλει σε μια επαγγελματική αβεβαιότητα. Μπορεί να πάει χειρότερα? Δεν νομίζω… ή μήπως μπορεί;

Υπήρχαν και άλλες φορές που βρήκα τον εαυτό μου μέσα σε μια καταστροφική σχέση. Υπήρχαν και άλλες φορές που δούλευα σε μια δουλειά χωρίς αύριο, με άτομα και για άτομα που είχαν εγκεφαλική ικανότητα αυστραλοπίθηκου. Και φυσικά υπήρξαν ΠΟΛΛΕΣ φορές που δεν είχα λεφτά.

Είναι πολλά που μπορώ να πω και δεν θέλω. Πολλά που θέλω να πω αλλά δεν μπορώ.

Σε ευχαριστώ μικρή Σακελλαρούλα που ακόμα και κάτι μέρες σαν και αυτήν, μου φτιάχνεις τη διάθεση, μου δίνεις ενέργεια και ένα λόγο να σκέφτομαι ότι δεν μπορεί, θα πάει παραπάνω.

Το ασχημόπαπο... or is it the other way around?

2011-01-30T15:30:00.000-08:00

Κάτι άλλαξε μέσα μου. δεν το βλέπω, δεν το ξέρω, αλλά ξαφνικά όλοι μου οι φίλοι απομακρύνονται. Σαν να είδαν κάτι που τους τρόμαξε... Καινούριος κόσμος ενθουσιάζεται με αυτό, παλιός κόσμος μου φέρεται διαφορετικά. Αλλά δεν ξέρω αν το θέλω. Οι φίλοι μου απομακρύνονται και δεν μπορώ να δω καθαρά την αιτία...

Η ανακάλυψη

2010-12-20T23:02:00.001-08:00

Χθες ανακάλυψα κάτι που είχα ξεχάσει... Οι άνθρωποι αντιδρούν με βάση τις δικές τους εμπειρίες. Σκέφτονται με βάση τις δικές τους αναμνήσεις και αντιδρούν με βάση τα δικά τους συναισθήματα.

Δεν μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα για μια κατάσταση αν δεν έχεις ζήσει κάτι παρόμοιο, που και πάλι τα συμπεράσματά σου είναι κατά πάσα πιθανότητα λάθος, γιατί ποτέ καμία κατάσταση δεν είναι ακριβώς η ίδια...

Την στιγμή αυτής της ανακάλυψης, κάτι μέσα μου έσπασε. Και δεν μπορώ να ξέρω αν θα κολλήσει ποτέ. Κάποτε ήμουν ο περίεργος, ο "κλειστός", ο σκεπτικός και ο χαζοχαρούμενος μπούφος της παρέας, που σε σοβαρά όμως θέματα κλεινόταν στο καβούκι του και δεν άφηνε κανέναν να μπει. Μέχρι που αποφάσισα να οδηγήσω και από το αντίθετο ρεύμα. Όχι άμεσα και όχι απότομα! Σιγά σιγά. λίγο πάτησα τη διπλή διαχωριστική, λίγο πέρασα την αριστερή ρόδα στο αντίθετο ρεύμα και μέχρι να το καταλάβω, οδηγούσα ανέμελος στην αριστερή πλευρά του δρόμου, χωρίς άγχος, χωρίς φόβο. Και όλα ήταν όμορφα!

Δυστυχώς κάπου εκεί μειώνεται το οπτικό σου πεδίο και τα αντανακλαστικά σου από την ευφορία και την ευτυχία και την ξενοιασιά και δεν παρατηρείς ότι σε κάποια φάση, δε μπορεί, θα περάσει ένα αυτοκίνητο και από το δικό σου ρεύμα. Και κάπου εκεί το βλέπεις εγκαίρως και με ένα απότομο κόψιμο μπαίνεις στο κανονικό ρεύμα και αποφεύγεις τη σύγκρουση και απλά προσέχεις αν βγαίνεις στο αντίθετο ρεύμα πιο προσεκτικά. Ή δεν το βλέπεις εγκαίρως. Δεν την αποφεύγεις. Συγκρούεσαι και ξυπνάς στο κρεββάτι του πόνου. Και αρνείσαι επιδεικτικά να ξαναπιάσεις τιμόνι. Πόσο μάλλον να περάσεις στο αντίθετο ρεύμα. Αλλά κάπου μέσα σου ξέρεις... το έζησες, το χάρηκες, το γεύτηκες το συναίσθημα. Έκανες κάτι που δεν κάνουν πολλοί. Και επέζησες. και θα συνεχίσεις να ζεις.

Χθες ανακάλυψα πως άν όλοι μας οδηγούσαμε στην "λάθος" πλευρά του δρόμου, δεν θα τρακάραμε ποτέ...

Σήμερα κατάλαβα...

2010-11-19T06:24:00.001-08:00

Σήμερα κατάλαβα ότι όλοι έχουμε σταυρούς που κουβαλάμε....
... γιατί όλοι μας έχουμε ζήσει αρκετά σε αυτό τον κόσμο ώστε να έχουμε συναντήσει κάποιον που μας πλήγωσε βαθύτατα.

Σήμερα κατάλαβα ότι όλοι έχουμε ψυχολογικά προβλήματα...
... γιατί πάντα υπήρχε κάτι που θέλαμε και δεν είχαμε, κάτι που το κακομαθημένο παιδάκι στο σχολείο είχε και μας το έτριβε στη μάπα και στεναχωριόμασταν γιατί εμείς είχαμε γονείς που ήθελαν να μας μεγαλώσουν με ψυχικά αντισώματα...

Σήμερα κατάλαβα ότι όλοι είμαστε εγωιστές...
... γιατί πρώτα θα κοιτάξουμε τον εαυτό μας, και μετά τον διπλανό μας....

Σήμερα κατάλαβα ότι ίσως έχω κάνει ένα βήμα στο να γίνω καλύτερος άνθρωπος...
... Γιατί παρά τα ψυχολογικά μου προβλήματα, τους σταυρούς που κουβαλάω, την εμπιστοσυνη στους ανθρώπους που ΔΕΝ έχω και τον εγωισμό που έχω και με το παραπάνω...

μπορώ να ζήσω μια φυσιολογική ζωή
να εργαστώ, να κάνω σχέσεις, να σκεφτώ το μέλλον με θετικό τρόπο και από θετική οπτική γωνία, χωρίς να πάθω κατάθλιψη...

The Mood factor

2010-10-06T03:55:00.000-07:00

Some times I wonder, Does the weather affect our mood? Or is our mood the one that affects the weather? A dude I met once told me “There are these kinds of sparks, each of us produces. Whether you sleep, or walk, or daydream. Especially when you daydream. You produce a certain amount of sparkling energy. This energy distributes itself in the surrounding enviroment, it makes people feel a bit different just as they walk by it. Just a little bit. A small fraction of different within the normal. Now Image this: A whole town, city, even a country of people, feeling better just because Summer is around the corner. Or feeling bad because the summer is ending. Imagine all these sparkles, distributing themselves in the sky, uniting with the clouds, creating them actually.
Imagine if all those people believed deep inside them that the weather will change next Monday…"

Sometimes.

2010-08-16T14:21:00.000-07:00

I think too much sometimes. And too hard. Keeps me from hurting myself. But also stops me from seeing things that are under my nose. From feeling life, rushing through my veins. I rationalize too much. This warm breeze that is my blood. This eternal labyrith of truth that is my mind. This fire of infinity that is my soul. I keep thinking that it is all a part of what we call life. Sometimes I believe it is not worth living. But i go on, rationalizing, watching the daily existence of what we call life. I watch life growing bigger. Older. Some times wiser. Most of the times dumber. Afraid to step inside the Dream. Afraid to look through the broken mirror, and venture through the thick forest of consciousness.

Stream of Conciousness - The Clown

2010-06-18T01:15:00.000-07:00

Η ψυχή του δεν κοιμάται.
δεν θα παραδεχόταν ποτέ ότι συγκινείται από ένα ξάστερο ουρανό και από ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι.
αναλύει καταστάσεις και φτάνει εύκολα, σχεδόν μηχανικά σε σωστά συμπεράσματα. αναγνωρίζει patterns στην καθημερινή ζωή και συμπεριφορά των ανθρώπων. Δεν εκφράζει ποτέ τα συμπεράσματα που έχουν να κάνουν με τον εαυτό του.
Θα ήθελε να είναι ο Σέρλοκ Χόλμς χωρίς το ανόητο κόλημα με το βιολί (ή θα ήθελε τουλάχιστον να παίζει καλύτερα).
Όταν δεν τον κοιτάει κανείς σιγοτραγουδάει κομμάτια των Eurythmics.
Έχει εμπιστοσύνη μόνο στον εαυτό του και στις επαγωγικές του ικανότητες. Η αγαπημένη του ταινία είναι το 12 πίθηκοι. Η μάχη ενάντια στη μοίρα. Φετίχ του τα γαλάζια πουκάμισα. Πιστεύει ότι απλά μηγαίνουν με όλα. Στρωτά μαύρα παπούτσια. συχαίνεται τα λευκά παπούτσια. νομίζει ότι φαίνονται από μακριά και όλοι τα παρατηρούν. του αρέσει να περνάει απαρατήρητος. Παίζει μανιωδώς video games. έχει μεγάλο κόλλημα με το stumbleupon. Πάντα έλεγε ότι η τυχαία γνώση είναι και η πιο σημαντική. Αναζητάει τη γνώση παντού και προσπαθεί να απομνημονεύει και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Φυσικά και δεν τα καταφέρνει πάντα...
Αγαπημένο πρόσωπο η γυναίκα του αδελφού του. Και οι δύο τους μανιώδεις video gamers. Πολύ καλή του φίλη εδώ και δέκα χρόνια, αυτός έκανε την γνωριμία με τον αδελφό του που οδήγησε στο γάμο τους και το πρώτο (και μοναδικό μέχρι στιγμής) ανίψι του. Αυτός θα έκανε τα πάντα για αυτή και αυτή το ανταποδίδει δίνοντας του τη θέση της αδελφής ψυχής της. Θα ήθελε να έχει τη δυνατότητα να έχει αρκετά χρήματα ώστε να κάνει τη δουλειά που θέλει χωρίς να ανησυχεί για δάνεια και χρέη.
Κατάφερε να κάνει το χόμπυ του δουλειά και να ζεί από αυτό. Επίσης κατάφερε να κερδίσει την αναγνώρηση μέσα από τη δουλειά του.
Προτιμάει τον εφήμερο έρωτα και σκορπάει τα χρήματά του σε ιερόδουλες. δεν πιστεύει φαινομενικά στον έρωτα και θεωρεί το σεξ μια "πράξη ανάγκης", όπως το φαγητό, ο ύπνος και ένα ζεστό μπάνιο. Στην ουσία. ποτέ δεν θα συγχωρέσει τον εαυτό του που δεν έδειξε στον αδελφό του πόσο πολύ τον αγαπούσε πριν αυτός πεθάνει. Και ποτέ δεν θα συμφιλιωθεί με την ιδέα οτι κατέστρεψε ίσως την μοναδική του ευκαιρία για πραγματική ευτυχία όταν αποξένωσε ουσιαστικά την κοπέλα των ονέιρων του και γυναίκα της ζωής του μόνο και μόνο επειδή τόλμησε να κοιτάξει πίσω από το προσωπείο...
ΦΟβάται ότι θα έρθει η ώρα που θα έχει μεγαλώσει αρκετά και όλες του οι κλίσεις και τα χαρακτηριστικά που τον ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους, δεν θα έχουν σημασία πια. Όταν κάποιος νεότερος και πιο έξυπνος εμφανιστεί και γκρεμίσει όλο αυτό το δημιούργημα που είναι η προσωπικότητά του. Όλο αυτό το δημιούργημα που πάλεψε πολύ, χρόνο με το χρόνο να χτίσει από το μηδέν.
Ο θάνατος του αδελφού του τον γονάτησε. Ήταν πάντα συμφιλιωμένος με την ιδέα του θανάτου. αλλά του δικού του θανάτου. Πέρασε όλη του τη ζωή θωρακίζοντας τον εαυτό του απέναντι στην ιδέα του θανάτου και ποτέ δεν σκέφτηκε τι θα γινόταν αν αυτός που πέθαινε δεν ήταν ο ίδιος ή κάποιος σε μεγάλη ηλικία, αλλα ο 30χρονος αδελφός του. Ο φρεσκοπαντρεμένος και ο "εν αναμονή του διαδόχου" αδελφός του.
Πάντα ελπίζει ότι θα καταφέρει να πετύχει "κάτι". Κάτι που θα κάνει τον κόσμο γύρω του να τον θυμάται. Κάτι που θα κάνει τον κόσμο γύρω του να μιλάει για αυτόν με δέος και σεβασμό. Είναι παθιασμένος καπνιστής και οπαδός του ζεστού καφέ. "Ο καφές δημιουργήθηκε από το θεό για να πίνεται ζεστός", έλεγε πάντα.

Tired...

2010-05-09T04:11:00.001-07:00

Κάποιες στιγμές.. κουράζομαι. Κουράζομαι να πρέπει να δικαιολογώ τις πράξεις μου και τις λέξεις μου σε ανθρώπους που δεν έχουν κανένα σκοπό να με καταλάβουν ή να με κατανοήσουν. Κουράζομαι να μιλάω με ανθρώπους που αποφάσισαν ότι τα ξέρουν όλα στη ζωή και ότι δεν υπάρχει περιθώριο για εξέλιξη ή για διαφορετικές (ίσως και ριζοσπαστικές) ιδέες. Κουράστηκα να κουβαλάω την ταμπέλα του "κολλημένου" επειδή απλά έχω διαφορετική άποψη που δεν συμβαδίζει με την "κοινονικά αποδεκτή".
Κάποιος είχε πει ότι όσο πιο έξυπνος γίνεσαι, τόσο πιο πολύ απογοητεύεσαι από τους ανθρώπους, από τον κόσμο, από την κοινωνία. Πραγματικά ελπίζω και εύχομαι να μην γίνω ποτέ έξυπνος. Αν ήδη έχω αρχίσει να απογοητεύομαι, τι μπορεί να μου επιφυλλάσσει το μέλλον που να μπορεί να ειναι ικανό να μου δώσει μία ηλιαχτίδα αισιοδοξίας?

προτιμώ να παραμείνω μέσα στο κουκούλι μου, περιτρυγιρισμένος από χαζούς ανθρώπους και να έχω την αμυδρή ελπίδα ότι κάποια στιγμή, κάποιος από αυτούς θα το γρατσουνίσει αρκετά ώστε να δημιουργησει μια ρωγμή αισιοδοξίας και ελπίδας, παρά να μεταμορφωθώ σε μια πεταλούδα εξυπνάδας και να πετάξω ψηλά στον ουρανό της γνώσης, συνειδητοποιώντας ότι δεν είναι κανείς εκει μαζί μου..

Happy-ness-less

2010-05-06T05:15:00.001-07:00

When everything in your life goes right, just wait. Something is BOUND to go wrong. And Happy-ness has an expiration date...

Being Smart

2010-05-06T01:58:00.000-07:00

to be smart is to be able to distinguish designs, patterns and correlations in every aspect of life. It's not just about Math or Physics knowledge...

το πρώτο "κινηματογραφικό" φιλί

2010-03-23T06:20:00.000-07:00

Το φιλί μας ήταν το πρώτο "κινηματογραφικό" φιλί της ζωής μου. Από αυτά που βλέπεις μόνο στις ταινίες και που δεν συμβαίνουν στην πραγματική ζωή, σε σημείο να σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως κάτι δεν κάνεις σωστα.

Τα είχε όλα. Την άβολη στιγμή που ακούγεται στο σχόλιο με το ερωτικό υπονοούμενο (άσχετα αν ήθελες να ακουστεί έτσι ή όχι όταν τo έκανες), τη διερευντική ματιά που προσπαθεί να "αποκρυπτογραφίσει" τα συναισθήματα του "αντίπαλου" βλέματος, την δειλή πρώτη -σχεδόν ανεπαίσθητη- κίνηση μείωσης της απόστασης ανάμεσα στους δύο, την ανακούφιση από την ταυτόχρονη συνειδητοποίηση της αμοιβαιότητας των συναισθημάτων, το αργο κλείσιμο των ματιών πριν από την αναπόφευκτη επαφή των χειλιών που σφραγίζει την αλλαγή από το "ένα" στο "δύο" και που ενώνει τά δύο σε ένα....

I need to write...

2010-03-23T06:17:00.000-07:00

I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write. I need to write.

προσπάθησα...

2010-01-26T06:57:00.000-08:00

Προσπάθησα τόσο πολύ να σε δικαιολογήσω... Τις ανάγκες σου, τις αντιδράσεις σου, τις πιέσεις σου...Τοσο πολυ, που εφτασα στο σημείο απλά να σε αψηφήσω, να σε αγνοήσω και να συνεχίσω να θρηνώ μια υπέροχη σχέση που δεν ήρθε ποτέ...

Why Zombies Make Better Horror Movies Than Vampires

2009-10-08T00:22:00.000-07:00

The battle of the undead on the big screen has been under way for some time now, and after months of hearing that vampires are taking over pop culture, it seems like we shouldn't quite put our friends the zombies (no, not those ones) down for the count. Over at Newsweek, Sarah Ball put together a few reasons as to why zombies will never beat vampires in a pop-culture zeitgeist-off thanks to our long-standing love-affair with the pale tortured types. But just this weekend, audiences proved that when it comes to the walking dead, the zombies still have what it takes to bring in the crowds.

READ MORE

Η μεγάλη Φυγή

2009-09-17T06:10:00.000-07:00

Νιώθω τις λέξεις να με αποφεύγουν...

Νιώθω τις επιθυμίες μου να εξατμίζονται...

Νιώθω τη στάχτη των ονείρων μου να διασκορπίζεται...

Νιώθω τα μάτια μου να κλείνουν εσκεμμένα

και τα αυτιά μου να μην ακούνε πια...

Νιώθω...

ανάγκη...

Ζωή...

Τι έχει σημασία?

2009-05-26T01:51:00.000-07:00

Το ότι μου έδινε σημασία ένα άτομο που σε ξέρει, για μένα είναι κατι....

Στεναχωριεσαι...

2008-12-04T03:35:00.000-08:00

Δεν υπάρχει τίποτα στην ζωή που να αξίζει να σε κάνει να στεναχωρεθείς πραγματικά, εκτός από τον θάνατο και την αρρώστεια.

Μην κλαις για έναν άνθρωπο που σε ξέχασε ή για κάποιον άλλον που σε κορόιδεψε. Η ζωή και η υγεία θα σου φέρουν νέους ανθρώπους μπροστά σου

Καλημέρα...

2008-05-22T01:26:00.000-07:00

Καλημέρα!!!

Πάντα η ίδια λέξη, πάντα στον ίδιο τόνο, ξανά και ξανά και ξανά… μια καλημέρα είν’ αυτή, πες τη κι ας πέσει χάμω, έλεγε ένα άσμα. Ναι αλλά τι κάνεις αν οι καλημέρες αντί για μία είναι 20? 30? 40? Ή άν η μέρα δεν είναι καλή? Το παίρνεις απόφαση ότι για την υπόλοιπη ημέρα δεν θα έχεις σάλιο για να κολλήσεις ούτε γραμματόσημο ή αποφασίζεις να γίνεις αντικοινωνικός, με κίνδυνο να σταματήσουν να σου μιλάνε οι… καθαρίστριες του κτιρίου επειδή όπου πηγαίνεις πλημμυρίζει ο τόπος από καλημέρες πεσμένες στο πάτωμα?

Ουφ, για σήμερα θα επιλέξω το πρώτο. Αλλά τελευταία φόρα έτσι? … ή μήπως όχι?

Δουλειά...

2008-04-17T02:37:00.000-07:00

Η πνευματική ανησυχία σταματάει εδω.
Τι μπορεί να κάνει κάποιος για να ηρεμήσει από όλα τα προβλήματα που τον κατατρέχουν?
Τι μπορώ να κάνω εγώ για να πείσω και να πειστώ?
Σηκώνομαι το πρωί και πηγαίνω στην δουλειά. Τελειώνω το μεσημέρι την δουλειά και πηγαίνω στην δουλειά. Τελειώνω το βράδυ και γυρνάω σπίτι, μόνο και μόνο για να φτάσω στο συμπέρασμα ότι το μόνο που σκέφτομαι είναι τι έχω να κάνω αύριο στην δουλειά.
Έπειτα είναι και μια κοπέλα, που το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να με ρωτήσει πως πέρασα την ημέρα μου, δηλαδή τι έκανα σήμερα στην δουλειά.

Εννίοτε θα βγω για καφέ με τον αδελφό μου. Αλλά φυσικά θα συζητήσουμε για άλλη δουλειά που λέμε να κάνουμε μελλοντικά. Ή βέβαια υπάρχει και η πιθανότητα να συζητήσουμε για τους προβληματισμούς και τα προβλήματα που μας παρουσιάζονται στις δουλειές μας.

Άλλες φορές πάλι θα πάω σινεμά, να δω διάφορες, συχνά χιλιοειπωμένες, ιστορίες με πρωταγωνιστές που έχουν προβλήματα με τις δουλειές τους. Μερικές φορές θα μιλήσω με τους γονείς μου, που με την σειρά τους θα μου πούνε πώς όλη τους την ζωή δουλεύανε για να μην μας λείψει τίποτα, κάνοντας προσωπικές θυσίες.

Είναι και εκείνες οι μέρες που θα με πάρει τηλέφωνο ένας γνωστός από τα παλιά επειδή με πεθύμησε, να πούμε τα νέα μας. Και φυσικά θα καταλήξουμε να μιλάμε για τις δουλειές μας, και το πόσο δυστυχησμένους ή ευτυχησμένους μας κάνουν.

Κάποια φορά θα κάνω ένα διάλλειμα από την δουλειά, να ασχοληθώ με κάτι άλλο, το οποίο θα καταντήσει να γίνει η δουλειά μου σε κάποια φάση στο εγγύς μέλλον. Αλλά τώραπου το σκέφτομαι, ακόμα και όταν κάνω κάτι διαφορετικό, το κάνω για να ξεφύγω από την δουλειά. Που σημαίνει ότι αν δεν ήταν η δουλειά, ίσως και να μην το έκανα ποτέ.

Πωπω βαρέθηκα να σκέφτομαι και να γράφω για την δουλειά. Πάω να κάνω καμιά δουλειά, μην χάσω την δουλειά μου επειδή χασομεράω γράφοντας για την δουλειά...

Stream of Conciousness

2008-03-14T05:29:00.000-07:00

"Καλημέρα, δεν μπορώ να νιώσω σήμερα", του είπε και γύρισε το βλέμμα προς την πράσινη γλάστρα με τα μαραμένα λουλούδια που κάποτε ήτανε μαργαρίτες. Ένας ανεπαίσθητος αναστεναγμός πέταξε από τα μισάνοιχτα χείλη της, "καλημέρα" .

Κούραση...

2008-03-04T04:12:00.000-08:00

Και μετά από ένα εξάμηνο φαινομενικής ευτυχίας, να'μαι πάλι...

η κούραση στο μάτι μου γυρίζει
και με ρωτάει, μου μιλάει, μου ψιθυρίζει
δεν είμαι εγώ για σένα τώρα πια
ο κόσμος και ο εξαναγκασμός του.

Προσπάθησα. Αυτό μην το αρνείσαι.
Προσπάθησα να βρω ποιός τη διατάζει
ποιός άοσμος και αέναος Σωτήρας
ποιός τριτοκοσμικός Θεός της μοίρας.

Μην είμαι ένα παιχνίδι της αυγής σου?
Μην είμαι ένα όνειρο με χρώμα?
οχι, αρνούμαι την οργή σου
χτίζω της σκέψεις μου στο σώμα

η κούραση στο μάτι μου γυρίζει
μην με ξεχνάς, θα είμαι πάντοτε δική σου
δεν έχει χώρο αλλο στην καρδιά σου
ο παρατηρητής της ενοχής σου

Cant sleep... Clowns will eat me...

2007-08-08T09:24:00.000-07:00

Μια πολύ παλια μοου απορια ειναι: Γιατι οι Κλοουνς θεωρουνται αστειοι?
Το μυνημα μου ειναι απλο. Υπαρχουν ανθρωποι σε αυτον τον κοσμο που ντυνονται και φερονται σαν κλοουνς. ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ! εννοω οτι δεν τους φοβαμαι, καθολου! Απλα δεν ειναι καλοι ανθρωποι. Τρομαζουν τα παιδακια στα παρτυ και στο τσιρκο, στους μεγαλυτερους προκαλουν υστερία (παρτε παραδειγμα τον Stephen King που εγραψε ολοκληρο μυθιστορημα τρομου για παρτη τους). Τι το αστειο έχουν δηλαδη? Φορανε αυτες τις τεραστειες στολες και τις τεραστειες μυτες και τα τεραστεια ποδια και κυκλοφορουν ανενοχλητοι σπερνοντας τον τρομο και τον πανικο.
Ξερετε ποτε οι Κλοουνς ειναι αστειοι? Ποτε σε κανουν να γελας? Οταν κανουν γκαφες. Βαζουν τρικλοποδιες στον εαυτο τους και χτυπιουνται με τα ιδια τους τα ροπαλα. Και γιατι γινεται αυτο? Γιατι ειναι αρχεγονη και υποσυνειδητη αντιδραση ενος ανθρωπου. Οταν βλεπει κατι τρομακτικο και φοβερο να κανει γκαφες... γελαει. Οταν δεις εναν βρυκολακα να του πεφτουν τα δοντια, γελας. Οταν δεις εναν δεινοσαυρο να σκονταφτει στην ουρα του, γελας. Ετσι ειναι και οι Κλοουνς. Ειναι τρομακτικα οντα που απλα γελας οταν τους δεις να κανουν γκαφες. Οχι επειδη ειναι αστειοι, απλα σου βγαινει μηχανικα. Για να μην αρχισω να λεεω για τις περιπτωσεις μεθυσμενων κλοουν που πηγαν σε παιδικα παρτυ σουρα και τρομοκρατουσαν τα παιδακια και τους εκαναν ανηθικες προτασεις.

ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΚΛΟΟΥΝ ! ! ! !

ΥΓ. για οσους εχουν παρομοιες αντιληψεις, μπορειτε να γινετε μελη στο www.ihateclowns.com και να μοιραστειτε τις αποψεις και τις εμπειρίες σας μαζί μας.

ΥΓ2. There are no nice clowns....

Aυτα για σημερα. Θα επανελθω με ενα θεμα για τα Teletubbies

Αυτοκριτικη...

2007-08-08T09:07:00.000-07:00

Εχετε αναρωτηθει ποτε αν υπαρχει καποιο ιδιαιτερο χαρακτηριστικο στη σχεση σας, που οταν λειπει σας κανει να κουραζεστε και να χανετε το ενδιαφερον σας? Δεν μιλαω για εξωτερικα χαρακτηριστικα οπως το υψος τα ματια κλπ, ουτε για σοβαρα χαρακτηριστικα οπως το κρεβατι το φιλι κλπ. Μιλαω για κατι πολυ "ασχετο" με όλα αυτα. Μια συνηθεια, μια κίνηση, κατι. Κατι που αν έλειπε απο την σχέση σας, οσο και αν ολα τα αλλα ειναι τελεια, θα σας οδηγουσε στο χωρισμό...
Προφανως δεν εχετε αναρωτηθει, αφου οι περισσοτεροι απο σας πεφτετε στον "λαθος ανθρωπο" κατα 99 τοις εκατο. Ουτε εγω ειχα αναρωτηθει ποτε, μεχρι ενα βραδυ, απο εκεινα τα ζεστα βραδια του καλοκαιριου που δεν μπορεις να κοιμηθεις απο την ζεστη και κολας ολοκληρος απο τον ιδρωτα και το μονο που σκεφτεσαι ειναι να εισαι σε καποια παραλια με το κοκταιηλ στο χερι και μια αγγαλια. Ενα τετοιο βραδυ λοιπον, καθησα και να κανω κατι που δεν ειχα δοκιμασει ποτε αλλοτε στην ζωη μου, και παω και στοιχημα οτι κανεις σας δεν εκατσε να το δοκιμασει. Εκανα την ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ μου.
Σκεφτηκα λοιπον τι μπορει να φταιει που ολες μου οι σχεσεις καταλληγουν σε αδιεξοδο, σε πιεση και σε απογοητευση. Αλλα οχι απο την κλασσικη ματια του "με τι ηλιθιες γυναικες μπλεκω", αλλα με την ματια του "μηπως εχω κατι που κανω στραβα? Μηπως δεν δινω αυτα που πρεπει η δεν ζηταω αυτα που πρεπει?". Μεσα απο ολα αυτα τα ερωτηματικα μπορεσα να βγαλω πολλα συμπερασματα για την ζωη μου και για τον τροπο που φερομαι στις σχεσεις μου. Μεσα σε αυτα τα συμπερασματα ειναι και η συνειδητοποιηση οτι υπαρχει ενα χαρακτηριστικο, μια συνηθεια, που αν η σχεση μου δεν την εχει, απλα ναυαγει οσαν τον Τιτανικο και τον Βρεττανικο. Εφτασα επισης στο συμπερασμα οτι ολες οι γυναικες που με χωρισανε, εψαχναν ενα χαρακτηριστικο πανω μου που εγω δεν το ειχα. Και πω οσες προσπαθειες και αν καναν δεν καταφεραν ποτε να το "παραβλεψουν", και απλα εφυγαν...
Φυσικα οποιος κακομοιρος ψαξει να βρει ενα συμπερασμα στα λεγομενα μου, το πιο πιθανο ειναι να αποτυχει οικτρα. Μονο οσοι προσπαθησουν να κανουν την αυτοκριτικη τους, και τα καταφερουν, θα μπορεσουν να καταλαβουν τι εννοω.

τα λεμε σε καποια φαση που θα εχω κατι πιο ουσιωδες να πω

Παραπονα vs Απαιτησεις

2007-08-04T09:59:00.000-07:00

Ποιος ειναι ο πραγματικος λογος που υπαρχουν οι απαιτησεις σε αυτη τη ζωη? "αν εχεις την απαντηση θα εχει πλακα" μου ειπε μολις τωρα μια φιλη μου. Γιατι ομως να εχω εγω την απαντηση τη στιγμη που αυτη εχει τις απαιτησεις?

"δεν ειπα οτι εχω την απαιτηση να σηκωθουμε να φυγουμε τωρα" μου απαντησε. Καπου εδω πρεπει να σας ενημερωσω για το παρελθον της καταστασης. Αλλα παλι, εχει περισσοτερη πλακα να μην ξερετε και απλα να βγαλετε τα συμπερασματα σας παρακολουθωντας απλα την συζητηση. σωστα?

"Σωστα" μου λεει.Λοιπον. τι ειναι μια απαιτηση? "γιατι εχεις κολησει με αυτη τη λεξη" μου λεει. και αναρωτιεμαι σαν καλος ανθρωπος. Μηπως οντως εχω απλα κολησει με αυτη τη λεξη? Μηπως δεν προκειται για απαιτηση, αλλα για "ειπα απλα οτι βαρεθηκα και οτι υποτιθεται οτι θα φευγαμε"? Ναι, αλλα πως μπορεις να χωρεσεις ολη την παραπανω προταση σε μια λεξη? Τι ειναι δηλαδη το "ειπα απλα οτι βαρεθηκα και οτι υποτιθεται οτι θα φευγαμε"? "Παραπονο?" μου απανταει. Και τι ειναι δηλαδη το παραπονο? Μηπως ειναι ο αρχεγονος γυναικειος τροπος για να εκφραστει μια απαιτηση? Οταν λεμε οτι πωπω υποτιθεται οτι θα εβλεπα το ματς σημερα αλλα η κοπελα μου θελει να δει τις ειδησεις στο STAR, εκφραζοντας ενα παραπονο οπως οι ιδιες λενε, γιατι εκνευριζονται και λενε οτι ειμαστε ολο απαιτησεις? Μηπως το παραπονο ειναι οντως μια απαιτηση? Η μηπως η απαιτηση ειναι ενα πιο ευθες παραπονο? "Η απαιτηση ειναι απαιτηση και το παραπονο ειναι παραπονο" απανταει.

ΑΡΑ ! Οταν δουλευεις 8 ωρες καθε μερα κατα μεσο ορο, και μια μερα που ειναι η κοπελα σου εδω κανονισεις να εχεις αδεια και το μονο που πρεπει να κανεις ειναι να ερθεις μεχρι το μαγαζι που δουλευεις να καθησεις 2 ωρες να περιμενεις εναν φιλο σας να ερθει να σας παρει και συχρονως δουλευεις Online (για αυτες τις 2 ωρες), δεν ειναι μεγαλο προβλημα για αυτην σωστα? Οταν λοιπον, η συγκεκριμενη κοπελα, πει "πωπω βαριεμαι και υποτιθεται οτι θα φευγαμε πριν 20 λεπτα", ειναι απλα ενα παραπονο και οχι μια απαιτηση σωστα? "Ναι" μου απανταει.

Αρα εφοσον ειναι παραπονο και οχι απαιτηση, δεν ειναι υποχρεωτικο για σενα να αφησεις την δουλεια σου και να σηκωθεις να φυγεις εξαιτιας ενος μονο παραπονου σωστα? "Σωστα" μου απανταει (για την ακριβεια απλα κουνησε το κεφαλι καταφατικα).

ΑΡΑ! γιατι να κανεις το παραπονο ετσι και αλλιως? "Γιατι το εχεις μεσα σου, γιατι εφοσον το σκεφτεσαι, πρεπει να το πεις, αλλιως ειναι σαν να κρυβεις πραγματα απο τον αλλον" μου απανταει.

Περιμενω τα συμπερασματα σας

γιατί όλα να έχουν έναν τίτλο?

2007-07-24T18:35:00.000-07:00

Ποιος ο λόγος ύπαρξης ενός "ιστολογίου"? Και τι σημαινει το ιστολόγιο τελος πάντων? και τι κόλημα αυτό με τους τόνους στα ελληνικά? Είναι τόσο κουραστικό που μου έρχεται να γράφω μόνο με κεφαλαία. ΑΛΛΑ ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΟΛΟΙ ΘΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΦΩΝΑΖΩ ΣΩΣΤΑ? Γιατί να μην σκεφτώ κάτι όμορφο και εντυπωσιακό να γράψω? Γιατί κάθε φορά που προσπαθώ να αποτυπώσω τις σκέψεις μου με γράμματα, το μόνο που μου βγαίνει είναι μία τεράστεια σουρεαλιστική απεικόνηση του Τιτανικού (που παρεπιπτώντος δεν είναι γράμματα, αλλα εικόνα)? Κάποιος μου είχε πει οτι δεν θα γινόμουν ποτε καλός συγγραφέας. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, δεν θελω να γίνω. Δεν θέλω να γίνω ουτε καν απλός συγγραφέας. Γιατί να πρέπει να γράψεις κάτι όμορφο για να σε ¨ακούσουν"? Και τί είναι αυτό το παράξενο συναίσθημα που μοιάζει με κατάθληψη? Αλλα στην τελική πώς ξέρω οτι μοιάζει με κατάθληψη αφού ποτέ δεν έχω πάθει κατάθληψη στην ζωή μου? ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΑΝΩ ΜΟΝΟ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ? Κατι αχνοφέγγει στο σκοταδι... πάω να δω τι είναι και επιστρέφω...